خارک جزیره مرجانی

1- آدم که گشنشُ بی]گشنش وُبی[ بَرد هم اَخُ.(âdam ke gošnašobi bard ham axo):آدم که گرسنه اش شد سنگ هم می خورد.

2- آردمِ بختمِ اُربیزمِ الاگِم کرده.(ardme bextme orbizme allâgem kerdeâ):آردم را بیخته ام،آردبیزم را آویخته ام.

3- از کیسَی خلیفه اَبَخشَنِه.(az kisey xalife abaxšane): از کیسه ی خلیفه می بخشد.

4- سی کس بمرگ که سیت تو بگره (si kas bemerg ke sit tow begere): برای کسی بمیر که برایت تب کند(بگیرد).

5- جُیی بِشُره که عرب نی اش کردُند.(joyi bešore ke arab neyeš kardond):جایی رفت که عرب نی انداخت.

6- دارک خدَ(خدا) اهوازش نی.(dârake xoda ahvâzeš ni): چوب خدا صدا ندارد.

7- حدی راس از بچک اشنفه.(hadi râs az bečak ešnofe): حرف راست را از بچه بشنو.

8- خدَ خرشِش اِشنخته که شاخ سیشش نداره.

Sišeš nedâre) : (xoda xaršeš ešnaxte ke šâx خدا خر را شناخته که شاخش نداده.

9- مرخک یک پُی شه(پُیش هِه).(morxak yak poyše): مرغ یک پا دارد.

برگرفته از کتاب: از آراکیا تا خارگ نوشته عبدلله امانی